Interior's Weather
Wydanie własne – 2018

01 – The Rain
The Rain:
Don’t turn away from me
Don’t hide your face
I see
I wish we could kill
Even if you think “I’m strong”
Even if you are, you’re wrong
I wish we could kill
Everyone’s own weakness
Everything that we feel
We’re going down

You are wiping your cheeks
Away from the crowd
You will never win
With this feeling of doubt
I wish we could kill
Everything that we feel

Sweet tragedy
Inside the theatre we can hide tears infinitely
Sweet tragedy
The curtain falls
It’s time for acts of real life

02 – The Silence Before
The Silence Before:
This is an emergency alert. Important instructions will follow This is not a test. I repeat. This is not a test. The National Alert System in Braintown has issued a storm for every man, woman and child, independent of local time, place of residence or social status. The ETA of the storm is ANY TIME. During the storm we expect anger, screams and interpersonal discharges. Go now, seek shelter in the interior part of a strong building on the lowest floor. Make sure you have food, water and a powered radio. Do not exit the shelter until you die .I repeat. Do not exit the shelter until you d….

03 – The Storm
The Storm:
Take a good look into your heart
Can you see
It is dark, it is dark
I take care of you from the inside
I truly wish that your anger ripped you apart
The scream of the world, cannot turn it off
Now you're muting everything that you can love

Get out
I'm losing control of my hate
Get out
Please, close the door, before it becomes too late

Humans follow the crowd
At the same time they're cowards, and they are so proud
Road that leads to destruction
Stop hypocrisy from going too far

So destructive

As enemies, we were born

Get out
I'm losing control of my hate
Get out
Please, close the door, before it becomes too late, again
Ab Ira


04 – The Eye of the Storm
The Eye of the Storm:
I can hear their cries even in my sleep
I can still hear their cries while they bleed
I can hide all of my scars at the other side
I can go through the door as your dying bride
In my mind I beg for calm, for break, for peace
For one moment of rest, forgiveness of sins
Do I forget about the way you die
No cringing, no whining, without any reason to hide

Bang bang. Straight to the head
Bang bang. You’re dead

Your rebellion
You can die for
We should never cross the line
Your rebellion
You can die for
Spare me the details and shoot me down
Bang bang bang. Straight to the head
Bang bang bang. You’re dead

Now I wish I could understand why you wear a smile
We’re in the eye of the storm, calm for a while
You remain in conviction that it’s the end
You will be so disappointed when the storm returns

I can hear their cries even in my sleep
I can still hear their cries while they bleed
I can hide all of my scars at the other side
I can go through the door as your dying bride
In my mind I beg for calm, for break, for peace
For one moment of rest, forgiveness of sins
Do I forget about the way you die

about the way it feels to see you die

05 – The Silence After
06 – The Fog
The Fog:
Rising sun falls at my feet
Between us, in the mist
Safe home is unreal
You will die or you will kill

Humble sky loses tears without the clouds
Cold of hands pumping sorrow to the minds
Why can’t anyone just let me go?
Mother said: “quid pro quo”, then burned

I’ve seen too much evil. Why do we love playing with pain?
I hope you have a toy (I) that will keep you from going down.
I saw friendly fire when the dust had already dropped.
Lost in darkness. We are waiting for the last shot.

So, here we are
Repressed by hate, humiliated
Victims of fate or God’s intent
Feel the life drain away

Born to die in a difficult world
Trapped forever in the void
Years of struggle to survive
Doesn’t matter. After all, we will die
Now, now burn

I’ve seen too much evil. Why do we love playing with pain?
I hope you have a toy (I) that will keep you from going down.
I saw friendly fire when the dust had already dropped.
Lost in darkness. We are waiting for the last shot.

When the time comes, time for final settlement
When I realize how wrong I was
When I disappear like many others, just like the fog
When it all falls down, I can blame only myself

Can I trust myself when I still pray?
Over time I believe everything I say

Walk on by

07 – D.E.W.
They say we can touch the sky
They say you stay by my side
How many times can we say goodbye
How many times we hear “Don’t cry”

Black water comes out
Get on your knees
I know - this is my fault
I am crushed by the reality
Does it make sense to rise again

Shadows of memories are dancing on the wall
Watching my every move and waiting for my soul
How many times can we say goodbye
How many times we hear “Don’t cry”
How many times hope is everything that we have

Black water comes out
Get on your knees
I know - this is my fault
I am crushed by the reality
Does it make sense to rise again
To still try to change
Still try

Sometimes I am dreaming, sometimes I am alive
Art of illusion is the essence of my life
I can’t breathe, I can’t swallow the truth
If we are not spirits I need some proof
Your veins, is there any blood?

I am done
I would like to touch the sky, this time, on this night
I am done
I would like to feel your warmth, please, stay by my side
Hold my hand and let me go

Media o płycie:
09.12.2018 - Do tanca, nie do rozanca (PL)
(...) Jeśli kojarzycie wcześniejsze dokonania Nonamen, zapomnijcie o tym, bo "Interior's Weather" to całkiem nowa strona. Rzekłbym wręcz, że praktycznie nowy zespół. Jasne, tu i ówdzie znajdziemy elementy zbieżne, ale są to tylko elementy. I muzycznie, i wokalnie to niebo a ziemia. (...)
Edyta może w pełni zaprezentować swoje niebagatelne możliwości, więc nastrojowe śpiewy mieszają się ze screamami, growlami i różnymi schizowymi zabawami głosem.
Muzycznie też już nie ma progresywnego pirli-pirli - gitara tnie, aż miło, perkusja konkret, potencjał na hity jest. Znajdziemy i rasowy postmetalowy walec.
Ale bez obaw, miłośnicy ballad również powinni być usatysfakcjonowani.Nie sposób też nie wspomnieć, że mamy tu absolutnie topowe skrzypce. Ale trudno się dziwić, skoro nagrywa je Marta (...) Mam nadzieję, że Wam też się spodoba.
Dziękuję za uwagę!

Michał Bochenek

Wydanie własne – 2014

01 – Rising
02 – Black Rose
Black Rose:
You promise me that you will stay with me
You promise me that you will leave the light on
You promise me to protect me from myseft
You promise me a lot of things

I love the way you lie
I love your eyes when you see my shameless disease
You watch me cry, does your conscience survive?
Can you hear me? I want to play a game tonight
I give you one last chance to destroy my smile

Suffering can't repair

My darling blac rose, child of my child
Black rose, hid on the light, my black rose
Why don't you just fade away?
In the night, here comes the rain
It's make us really disturbed
Open the door, invite your fear
Fall asleep on the floor
Feel the steps, feel the breath
Just feel it

I can't take it when you are still with me
I can't take it if you don't turn the light off
I can't take it when you protect me from myself
I can't take it a lot of things


Once upon a time in the most sensible dreams
I was born to die, everyone needs something to care
When it disappear, world is truly, forever no fair
Black rose has lost the last petal
No more thorns
Nothing can live eternal flame

You promise me another chance
I can't take it this mental dance
You promise me - I will be free
I can't take it your dirty hand on me

03 – From The Enslaved
From The Enslaved:
The purest child on the horizon of decay
These wings in this soil, there is no war
But his toys become death machines

Amber you're still so shy
How many places have you seen?
Now help me find the key
When you return to my story
The key who's releases us from the dark
Night and day

Who stood upon you?
Prepare your heart for the enslaved
Prepare yourselves
For a self-styled god

I'm sorry but i don't believe that
We will survive like rats
As moments go by I am left with nothing
Am I?
Am I right?
Dreams steal the night
And go away
To forgotten places

There is a star on the purple sky
In a glare of candles this star dies
She wants to shine for my and for you
It's a mortal star, no matter what she does

No! Let her burn out
At the crossroads, without traffic signs
We still have the choice


04 – Control
Hold your hand with your shameless decision
Why are you bleeding in your own vision?
What the hell is going on? Am I completed?<
Where is the reason to be honest with myself?
Why do I care? Why do I fight with myself?
Pull the trigger and blow my away
why do I care? Nobody cares

Who's watching all your steps, all your moves?
Who needs that?
Who said that you can't be someone else?
Get out of my face
The dictator pumps lies into human veins
Nobody moves, nobody cares

Can you feel it? Can you smell it?
Please, let me watch how you lose control

I will judge your life
Sorrow closes my eyes but I need them
Even in the middle of the night
I will judge your life
Freedom's like a ghost - unreal
Too many wounds on your knees
I listened to their lies, for me, for me, for me
They play, play, play, take your toy from here
Turn it off and hide them well
I cry, cry, cry when you lose control
I've watched you change

Can you feel it? Can you smell it?
Please, let me watch how you lose control

They pull on the strings, we dance, we kiss
We can't take control over desire
Where is the reason? Why are you bleeding?
Why do I care

Can you feel it? Can you smell it?
Please, let me watch how you lose control
My sweet control


I will judge your life
Sorrow closes my eyes but I need them
Even in the middle of the night
I will judge your life
Freedom's like a ghost - unreal
Too many wounds
I listened to their lies, for me
They play, take your toy from here
I cry when you lose control

05 – Agallah
06 – Sleepingfall
Here comes the night
May all your wishes come true
The moon is laughing at me
Don't ask me what she sees

Let me keep my madness

What if everything around is not true
I feel so sick, what should I do?
Illusion of my mind is a fatal disease
Take away from me these unnecessary pills

Save my dreams
Hold me now
Bring me to life
Wake me up please
Help me out

Sleep is better than suicide
There are many things inside of me
I need to say this night, no light!


They say you need to pray
They look at your hands, into your book
When my fever is high and my smile is a lie
They will never see my cry, now you're reborn
Lifeless into the worl of coma
That's fate so unjust, it's gonna kill me
I have closed my eyes with horror
Daylight has reached its end
My nightmare again, it's gonna kill me

Look at me now
I am burning without flames
There is something from
Darkness like everything
Why would you walk with me?
Why do you want me to leave?
Why fall asleep?

Let me keep my madness
Deeply in my head

07 – Shall I Go?
Shall I Go?:
Make me believe that this picture is real
Tell me that I can say what I feel
One word can destroy empty tones
We can't live in a house of bones

Rotten to the core in the daylight
They will never be the same
I feel my cold, dead hands
They will never control me again

Empty sorrow onwards into veins
Empty sorrow painting in your face
One uninvited step into dance
May be the last, there's no second chance

Why we
Why do we never talk
My heart is locked
For you, for me, stop asking
Again and again
Shall I go?


Shall I go to the place that I call home?
Shall I go?
Don't kidnap me, don't make me choose

Why we
Why do we never talk
My heart is locked
For you, for me, stop asking
Again ang again
Shall I go?

08 – Obsession
I need your love, I need your smile, heart and charged mind
What would I sacrifice to get what I want from humankind?
I hate myself for being so proud like a shining star
I hate when you condemn me for unjust fight

What have I done?
Why you're here?
Your scream in my mind

What have I done?
My worst fear is coming true
I lose you again

I trust that
My broken finger can show me the way
To runaway, faraway, if it's not too late
I will promise you another side of me
Another way to reset your irritability
Another way to love me

I surrender, I surrender to you
I remember, what have I done to you
Have I done to you

I trust that
My broken finger can show me the way
To runaway, faraway, if it's not too late
I will promise you

I need your love, I need your smile, heart and charged mind
What would I sacrifice to get what I want from humankind?

I hate myself for being so proud like a shining star
I hate when you condemn me for unjust fight

I surrender, I surrender to you
I remember, what have I done to you
Have I done to you


I need your love
I need your smile
I need your heart
I need your mind

09 – Necrocreative
I swear on my soul, I don't lie
They say everything gonna be alright
One hundred feet under ground
Who has never lived cannot die
Who will arise?

So which side you will visit?
Each easy decision makes me so sick
The cryptic writing and smart fools
In the abyss you are weak

Every birth is a miracle of sin
Where is the kingdom?
Where there's no crime to win?

Now let them die
And make them suffer
Die and show them suffering

When the time comes, time in admiral's arms
No one's illusion, yeah right, I see nuclear fusion
The last drop was taken, have you ever seen a body
Really naked? Made by made, made by master
We lose ourselves, faster and faster, on this soil
Where worms are, not everybody really wants to die
When the time comes, time in admiral's arms
When the earth moves the sinner will be pray for the rules

So which side you will visit?
Each easy decision makes me so sick
The cryptic writing and smart fools
In the abyss you are weak

When death closes our eyes we shall awake to a light
When death closes our minds we shall awake


10 – Emily
Once again with feeling that there is someone unkind
You must look behind, even if you're blind
Hope leaves and then, the storm comes but
Where is the rain? Inside your brain, it's a pool of pain

Sometimes I feel, sometimes I can't believe
This holy infection is killing me inside
Why I am the gate between heaven and hell again?
Why I am the gate again? Silent tears, I am full of fears
For once when I look back I fail there
I can't stay here forever

I am the one who will destroy your flesh
I am the one who loves your smash
Watch my suffering a little bit closer

Wait, I'm afraid, wait, I'm so scared
Into my eyes, there's no god's perfection
There's no god

You are protecting me
I'm grateful, I will still pray
But why are you laughing at me?
Don't, Don't leave me alone
Lord why are you hiding from me?
I know why, because you are afraid

Sometimes I feel, sometimes I can't believe
This holy infection is killing me inside
Why I am the gate between heaven and hell


How many daemons you make?
How many names you can take?
How long have you been waiting for my sin?
What else can you do?
What else isn't true?
Why this one side game burn my pawn in the flame?

She's going to fall, she's like a puppet
Running blindly through the sand, she's like a doll
There is no time to learn how she survived
Who will hold her hand by the mind?

Scare on the sky, she looks so pretty
When she could die
Silent comes to the loudest
To give them time for rest and decay
Then all you have becomes rubbish
Coal transformed into shining diamonds
Walk on the earth without reason
Look at the cross
Does it looks like the essence of life?

Media o płycie:
17.11.2014 - (PL)
Nonamen to krakowska formacja stworzona przez Macieja Dunina-Borkowskego (ex-HellHaven, The Fallen Icon), która prócz omawianego wydawnictwa ma na swoim koncie debiut w postaci EPki „Permission”. Muzyka grupy, będąca mieszanką metalu progresywnego i muzyki klasycznej, okazuje się być sporym powiewem świeżości na naszym rynku. Kobiecy wokal, klimatyczne partie skrzypiec i sporo skomplikowanej rytmiki przywodzi na myśl dokonania brytyjskiej To-Mery. Warto także wspomnieć, że zespół na ma swoim koncie wspólne występy z Turbo, Blazem Bayley’em, Paulem Di’Anno oraz Tarją Turunen – to naprawdę imponujący wynik. To tyle w ramach wstępu. Zajmijmy się teraz muzyką z ich premierowego długograja – „Obessions”.
To na co warto zwrócić uwagę to wokal. Edyta Szkołut ma naprawdę niesamowity głos – mocny, nieco zadziorny, ale nie wyzbyty delikatności, co doskonale słychać w „Shall I Go?”, czy „Emily”. Jedynym moim zastrzeżeniem jest artykulacja i frazowanie, chwilami artystka brzmi niewyraźnie i zdarzają jej się załamania dźwięku. Jest to jak najbardziej do wypracowania. Muzycznie materiał prezentuje się bardzo okazale. Na pierwszy plan wychodzą gitarowe popisy Macieja Dunina-Borkowskiego i prócz agresywnych partii (znakomity „Control” oraz „Obsession”), usłyszymy nieco neoklasycznych dźwięków („From The Enslaved”) oraz psychodelii („Emily”). Równie dobrze wypada sekcja rytmiczna w wykonaniu dwóch Grzegorzów – Janigi i Kozikowskiego. Fani rytmicznych połamańców odnajdą się na „Black Rose” oraz „Necrocreative” – obydwa utwory to progmetalowe niszczyciele. Wisienką na tym muzycznym torcie okazuje się być skrzypaczka Agnieszka Reiner – rzadko wychodząca na pierwszy plan, ale posiadająca kilka porywających momentów („Sleepingwall”, instrumentalny „Agallah”). Miłym dodatkiem na płycie jest utwór bonusowy w postaci „Inanis” (łac. pusty). To jedyna, polskojęzyczna kompozycja na płycie, która zaskoczyła mnie musicalowym zacięciem. W przyszłości liczę na więcej utworów w podobnej tonacji.
Pomimo solidnego materiału, „Obsession” nie wyzbył się potknięć. Po pierwsze, zawodzi nieco strona realizacyjna, co szczególnie słychać w sekcji instrumentalnej. Niektóre partie są zbyt wybite (głównie perkusja), co uniemożliwia stworzenie odpowiedniej przestrzeni dla Edyty i Agnieszki. Zdarzają się momenty, gdzie wokal jest zbyt stłumiony i nie może przebić się przez instrumenty (słychać to chociażby na „Black Rose”). Z drugiej strony rozumiem, że jest to pierwszy album studyjny Nonamen, a sama produkcja nie należy do rzeczy tanich. Wspomniałem o tym z recenzenckiego obowiązku. Po drugie, na płycie zdecydowanie za mało jest stonowanych kompozycji. Muzyka jest dopracowana, ale nie daje nam chwili wytchnienia, przez co w bliskim kontakcie może wydać się męcząca. Słychać, że grupa potrafi zaskoczyć nieco inną formą, a doskonałym tego przykładem jest kończący „Inanis”.
„Obsession” to kawał dobrego grania, które mimo wcześniej wspomnianych mankamentów, okazuje się być sporym powiem świeżości na polskim rynku. Nonamen podąża we właściwym kierunku, ale na kolejnej płycie liczę na więcej przestrzeni. Drodzy muzycy, macie piękne kobiety w swoich kręgach, dajcie im trochę pooddychać!


Łukasz 'Geralt' Jakubiak
18.11.2014 - MUZOL (PL)
Nonamen to krakowski zespół, któremu udało się wystąpić przed takimi gwiazdami jak między innymi: Tarja Tururien, Siddharta, Paul Di'Anno, Kat & Roman Kostrzewski, Turbo, Jelonek. Na swoim debiutanckim albumie ''Obsession'' Nonamen prezentuje nieszablonową, różnorodną stylistycznie muzykę opartą na ciężkich riffach gitar, kobiecym wokalu i ekspresyjnej grze skrzypiec.
Wrażenie robi już sam początek płyty – mroczne intro niczym z klasycznego horroru lub thrillera.''Black Rose'' to majestatyczna kompozycja pełna wewnętrznego napięcia, utrzymana w doom metalowym klimacie. Mocny, emocjonalny głos Edyty jest wielkim atutem zespołu. Wokalistka potrafi śpiewać zarówno niezwykle delikatnie jak i w pełen rockowego nerwu sposób. Na uwagę zasługuje też gra skrzypiec, które nadają twórczości Nonamen progresywnego, a nawet folkowego posmaku. Najczęściej dźwięki tego instrumentu tworzą wraz z gitarą muzyczną ścianę dżwięku. Czasem też odgrywają pierwszoplanową rolę - na przykład we wstępie do ''Control'' czy też w instrumentalnym ''Agallah.''
Trzeba przyznać, że zespół ma wiele ciekawych pomysłów i talent do umiejętnego mieszania róznych stylów muzycznych. W utworach ''From the enslaved'' i ''Control'' mocny metal spod znaku Moonspell zostaje połączony w spokojnych fragmentach z rockiem progresywnym. Z kolei w moim ulubionym ''Sleepingfall'' linia melodyczna gitary przywodzi mi na myśl estetykę post black metalu. Na uwagę zasługuje również pełen wewnętrznego napięcia ''Shall I go?'' z emocjonalnym śpiewem Edyty i transową, orientalną melodią w finale.
Warto wsłuchać się też w niezwykle ekspresyjną zarówno muzycznie jak i wokalnie, kompozycję tytułową. W zamykającym płytę ''Emily'' znajdziemy sporo niepokojących, psychodelicznych dźwięków, tworzących nastrój grozy. Niespodzianką jest dodatkowy utwór ukazujący balladowe oblicze Nonamen. To naprawdę piękna kompozycja oparta na akustycznych brzmieniach gitar i płaczliwej grze skrzypiec. Porusza też, przepełniony smutkiem, polskojęzyczny tekst.
Twórczość Nonamen charakteryzuje niezwykła intensywność muzyczna – poza kilkoma wyjątkami nie ma tutaj chwili na wytchnienie. Czasami jest to nieco męczące - słuchacz może się czuć za bardzo przytłoczony tą lawiną dźwięków. Mam też małe zastrzeżenie do brzmienia płyty - partie wokalne i skrzypiec są trochę za bardzo ''schowane'' w stosunku do gry gitary i sekcji rytmicznej. Nonamen, przy dalszym doskonaleniu swego stylu, ma szansę sporo osiągnąć na dość trudnym, metalowym rynku muzycznym. Może w przyszłości zespół zdecydowałby się na więcej polskich tekstów? Na pewno ucieszyłoby to wielu sympatyków rodzimego metalu.
19.11.2014 - (PL)
Krakowski Nonamen to zespół, który zwojował już co nieco na scenach muzycznych. Na ich stronie można się dowiedzieć, że występowali nie tylko przed polskimi gwiazdami jak Kat czy Jelonek, ale i przed takimi tuzami jak Blaze Bayley i Tarja Turunen. Na innych stronach znajdują się informacje, że grają metal progresywny oparty na melodii skrzypiec i żeńskim wokalu. Do przysłanej mi debiutanckiej płyty „Obsession” podszedłem więc z dużym zaciekawieniem, lecz po spędzeniu z nią kilku dni nie mogę ukryć lekkiego rozczarowania. Mimo swoich niewątpliwych plusów, nie jest to muzyka, która mogłaby mnie zaczarować.
Zacznę może od tych plusów. „Obsession” to płyta bardzo dobra instrumentalnie i z tym nie ma co dyskutować. Wspomniane skrzypce wraz z gitarą prześcigają się w wymyślnych kombinacjach tworząc wiele wirtuozerskich zawirowań. Bardzo fajnie wychodzą fragmenty kiedy gitary grają ciężki podkład, a skrzypce tańczą na pierwszym planie. Nie znaczy to wcale, że gitary odstają. Są tu porządne solówki i dużo grania gdzie oba te instrumenty świetnie się komponują i splatają w wyrównanym wyścigu, gdzie raz jeden, raz drugi wysuwa się na prowadzenie.
Niestety wszystko to rozkłada wokal. Nie wiem co ma oznaczać anons na Metal Archives, że jest on ekspresyjny. Faktycznie mogę przyznać, że jest zadziorny i ma nawet trochę pazura, nie zmienia to jednak faktu, że nie jest on ani mocny, ani głęboki, ani melodyjny, tylko taki piskliwy i kompletnie mi nie podchodzi. Odnoszę wręcz wrażenie, że mało tu śpiewania i wszystko jest na wpół mówione, na wpół wykrzykiwane. Porywający śpiew, który dodałby tej muzyce melodyjności mógłby uczynić ją bardziej chwytliwą i przebojową, tymczasem ten ciągnie wszystko w dół. Dobrym tego przykładem jest utwór tytułowy, gdzie do naprawdę mocnej muzyki nie dostraja się wokalistka. Takie jest przynajmniej moje zdanie. Jak ktoś ma inne to zapraszam do wyrażenia swojej opinii w komentarzach.
Myślałem sobie nawet czy Nonamen nie wypadłby lepiej jako zespół instrumentalny, choć jedyny, obok krótkiego intra, pozbawiony wokalu „Agallah” nie zachęca do tego. Jest to wolna i raczej nic nie wnosząca do całości miniaturka. Jak bym miał doszukiwać się lepszych stron wokalnych to postawiłbym na „Shall I Go?”, który najbardziej wpadł mi w ucho. Album kończy, nieoznaczony w spisie treści, akustyczny numer po polsku. Najpierw powolny i nostalgiczny, poźniej ostro się rozkręca. Dziwny tam jest ten głos, dość nietypowy, pojawia się więcej melodii. Ma to coś w sobie i pełni rolę bonusa.
Tak ja to odbieram. Na pocieszenie mogę napisać, że wszystko jest kwestią gustu. Płyta ukazała się 10 listopada i nie znalazłem w internecie żadnej jej recenzji. Pewnie niedługo się pojawią. Zespołowi życzę, żeby były lepsze od mojej.

Ocena szkolna: 4
Autor: WUJAS
23.11.2014 - MetalRuleZ (PL)
Zespół Nonamen powstał w 2010 roku w Krakowie i – przynajmniej na opisywanym tutaj albumie – para się dźwiękami z okolic progresywnego metalu. No i przechodząc od razu do rzeczy napiszę, że wychodzi im to naprawdę całkiem dobrze. Słychać, że materiał nie powstał w tydzień, że muzycy wiedzą co ze swoimi instrumentami mają robić(oraz że nie grają od wczoraj), dużym atutem zespołu jest też wokalistka Edyta Szkołut, śpiewająca mocno, pewnie, z emocjami, nie kalecząc przy tym mowy Szekspira. Album ma fajny, mroczny klimat i przede wszystkim nie jest niepotrzebnie rozwleczony jak to nierzadko w przypadku debiutanckich krążków bywa. W składzie zespołu znalazło się miejsce dla pani obsługującej skrzypce, co oczywiście nie jest niczym nadzwyczajnym, ale nie da się ukryć, że skrzypce bardzo fajnie współpracują z gitarą, nie jest ten instrument wykorzystywany jako taki ozdobnik, którego równie dobrze mogło by nie być. Także ogólnie „Obsession” to kawał dobrze przemyślanego i wykonanego grania, który fanom brzmień z pogranicza heavy metalu, prog rocka i nawet gotyku mogę z czystym sumieniem polecić. Nie zmienia to jednak faktu, że kilka rzeczy mi jednak na taj płycie nie leży. Przede wszystkim brzmienie. Niby ok, wszystko słychać, nie brzmi to jak demo. Ale! Mam wrażenie, że miks jest taki jakiś za bardzo „do przodu”, kompozycje same w sobie nie są jakoś przeładowane dźwiękami a jednak momentami całość się „dławi”, to wokal nie może się przebić, to skrzypce gdzieś walczą z gitarami i bębnami… myślę, że przy nieco innym ustawieniu muzyka tylko zyskała by na dynamice. Aha, nie słuchałem płyty na głośniczkach laptopa, tylko na „nieco” lepszym sprzęcie, hehe. Brakuje mi tez troszkę jakiejś odważniejszej gry sekcji; skrzypce, gitara i wokal ładnie kombinują, a sekcja… po prostu jest – nieładnie. Wybitnie nie przypadł mi też do gustu numer „Control”, ale nie jestem w stanie powiedzieć czemu – chyba z wokalem na początku coś mi nie gra, ale nie jestem w stanie tego „zarzutu” sprecyzować. Całościowo jednak płyta zdecydowanie się broni, może nie porywa od pierwszego odsłuchu, ale naprawdę można tutaj sporo znaleźć dla siebie. Nie widziałem nigdy Nonamen na żywo, ale coś czuję, że na koncercie takie granie może zabrzmieć jeszcze lepiej. Zespół z tego co widzę działa całkiem prężnie, także mam nadzieję, że jeszcze nie raz o nich usłyszymy – bo pierwszy pełny album zdecydowanie dobrze rokuje.
Ocena: 7/10
24.11.2014 - Metal Mundus (PL)
Nonamen to całkiem świeża firma w rodzimym, rockowo – metalowym światku, w którym bije się o uznanie i sławę od 4 lat. Niedawno światło dzienne ujrzała pierwsza długogrająca płyta zespołu - „Obsession”, a nowe utwory miały swój sceniczny debiut przed krakowskim występem Tarji. Na szczęście, przynajmniej w moim odczuciu, podwawelska kapela nie stara się iść na siłę drogą eksgwiazdy Nightwish, proponując mniej podniosłe, ale za to drapieżniejsze brzmienie z dużą dawką gitar i skrzypiec.
„Obsession” zaczyna się złowieszczym, ponurym intrem z głębokimi uderzeniami klawiszy, które gładko przechodzi w ostrą, demoniczną kompozycję „Black Rose” z pojedynczymi, nieco groteskowo – teatralnymi ornamentami i przelotnym klimatem Lacrimosy Tilo Wolffa i Anne Nurmi. Utwór jest żywy, nafaszerowany zwrotami akcji, dobrą współpracą gitar i skrzypiec. Śpiew pani Edyty przybiera momentami nieco rozpaczliwy ton, ale jako zabieg planowy komponuje się z całością numeru. W „From the Enslaved” uwagę zwracają ponownie charakterne gitary, umiejętne wplecenie partii smyczkowych oraz nastrojowe zwolnienia tempa. Odmianę przynosi „Agallah” - instrumentalna, nastrojowa kompozycja, która mimo braku podniosłych orkiestracji i dodatkowym upiększaczy przyjemnie płynie przez 2 minuty, po czym zaprasza do ostrego, gitarowego numeru „Sleepingfall”. „Shall I Go?” melancholijnie kołysze i zanurza słuchacza w smutnych, melodyjnych odmętach solówek i śpiewu wokalistki, zwalniając harde tempo. Następnie otrzymujemy numer tytułowy, który wypełnia zarówno swój, jak i odnoszący się do całego krążka leitmotiv – piosenka jest zadziorna i zacięta, a jej warstwa instrumentalna, wokalna, tekstowa i rytmiczna niosą pierwiastek obsesji i szaleństwa. Na sam koniec kapela prezentuje nam bonus w postaci nieuwzględnionej w spisie, całkiem udanej ballady „Inanis” popełnionej w języku polskim.
Płytę na pewno warto pochwalić za niespokojny, intrygujący, mroczny klimat i gęstość muzyki. Buduje ona na „Obsession” spójną całość, bez nadmiernej pompatyczności czy tkliwości. Wokal Edyty Szkołut może niektórych drażnić, ale po kilku przesłuchaniach doszedłem do wniosku, że został wykorzystany optymalnie, pasuje do kompozycji, prezentując zarówno łagodne oblicze swojej posiadaczki, jak i jej drapieżny, rockowy pazur. Współpraca gitar ze skrzypcami harmonijnie układa się przez cały album, ale to wiosło pana Macieja dyktuje warunki i decyduje o charakterze każdego numeru. Na plus warto też odnotować trudność z przydziałem twórczości Nonamen do konkretnej gałęzi ciężkiej muzyki – muzycy mają otwartych kilka drzwi, wśród których znajdują się wrota z napisami heavy, gothic, symphonic, progressive. Aktualnie lawirują gdzieś między Evanescence, Sirenią i grupą Mold. Nie są to zarzuty wobec zespołu co do kopiowania czyjegoś stylu, a bardziej wskazówka dla słuchaczy i internetowych penetratorów o zawartości krążka, gdyż sam zespół ma swój własny charakter i muzyczną tożsamość.
Nonamen ma potencjał, który częściowo uwidocznił się na „Obsession”. A nuż spełni nadzieje pokładane niegdyś w wielickim Moldzie, a może poprzestanie na supportowaniu polskich i zagranicznych składów? Czas pokaże, a za pierwszy, długogrający album panom i paniom z Nonamen można nieśmiało bić brawa.


Arkadiusz Dziuk
30.11.2014 - Laboratorium Muzycznych Fuzji (PL)
W 2012 roku wydali dobrze prezentującą się EP-kę "Permission". Czas więc na pełnoprawne wydawnictwo długogrające. Nonamen zapuszcza swe korzenie w różne muzyczne zakątki, od ciężkich metalowych brzmień, poprzez typowo progresywne, aż do klasyki. Na początku jednak wypadałoby wspomnieć, że ten "debiutancki" zespół miał przyjemność towarzyszyć na scenie takim osobistościom, jak Blaze Bayley, Paul Di'Anno czy Tarja Turunen, co doskonale prezentuje poziom formacji, z jaką mamy do czynienia.
Będąc wypadkową naszych muzycznych zamiłowań powstaje twór balansujący w okolicach progresywnego rocka, metalu, co przy jednoczesnym wykorzystaniu skrzypiec i żeńskiego wokalu nadaje unikalnego charakteru. Fakt. Materiał ciężki i złożony. Konfrontacja piękna i brutalności doskonale prezentuje się w takich kompozycjach, jak Control czy Obsession, w których oprócz wspomnianych wokali znajdziemy moc dobrze wpasowujących się riffów Macieja Dunina-Borkowskiego. Metalowe brzmienie dodatkowo zostaje otulone lirycznością skrzypiec, a wszystko konfrontuje połamana oraz intrygująca rytmika (Black Rose, Necrocreative).
Warto również zwrócić uwagę na jedyny polskojęzyczny utwór Inanis, na płycie wszak "ukryty", ale swoją aranżacją ujawnia wcześniej rzadko wykorzystywane zdolności teatralne formacji. Warto w tym przypadku zwrócić również uwagę na psychodeliczną kompozycję Emily, która napiętą atmosferą przypomina śmielsze, quasi-neoklasyczne dokonania grupy Comus, a jeżeli są tacy, którzy oczekują bardziej naciągniętego brzmienia futurystycznej klasyki odsyłam do From The Enslaved.
Nonamen to wybuchowa mikstura "klasyki" i progresywnego symfonicznego metalu. Wielu pewnie nie dostrzeże w tym zespole powiewu innowacji, ale jeżeli dobrze się przyjrzeć, mało na rynku takich dziwactw i nie jest to bynajmniej określenie pejoratywne. Płyta błyszczy dzięki oryginalnej barwie Edyty Szkołut. Namiętna może nie jest, ale taka być nie może (Shall I Go?, Emily). Jest za to dobrze dysproporcjonowany na tle zadziornych, trashowych riffów, które często klimatem zahaczają również o gothic rock i power metal. Barwa barwą, ale przydałoby się rzetelniejsze dopracowanie artykułowanych głosek, chociaż to też wina samej produkcji, która niestety zawodzi swoją płaskością. Brzmienie jest załamane i zduszone zbytnią selektywnością poszczególnych instrumentów, co dziwi, jeżeli weźmiemy pod uwagę, że produkcją zajął się doświadczony muzyk doom-metalowej Lacrimy - Kuba Morawski.
W zasadzie można by przymknąć na to oko, bo płyta nagrana i wyprodukowana własnym nakładem, ale wydaje mi się, że zespół zasłużył na coś znacznie lepszego, zwłaszcza jeżeli sięga po orkiestracje skrzypiec, które faworyzują majestat i rozmach muzycznych wartości (Sleepingwall, Agallah). Wiąże się to również ze stroną aranżacyjną, którą zabiła ambicja Nonamen. Swoim instrumentarium pokazali, że nie boją się wysoko postawionej poprzeczki. I to się chwali. Teraz wystarczyłoby to tylko rzetelniej uporządkować. Album bowiem, chociaż wydaje się przemyślany, to z drugiej strony jest przeładowany emocjami oraz mało zdystansowanymi elementami, mogącymi neutralizować tak porywczy materiał, jaki stanowi "Obsessions". Jestem pewien, że formacja może to osiągnąć, bo aranżacyjna otoczka to świetnie uwidacznia. Wystarczy pójść na kompromis z dynamiką przestrzeni i brzmienia!

Ocena: 6,5/10
Autor: Konrad Beniamin Puławski
03.12.2014 - Black Phoenix Rising (EN)
Let's see what the 'Obsession' album has to offer with this track by track review .....

1. RISING - A brief doom laden introduction that is menacing and dark sounding with a gloomy piano. Creepy sounds abound, creating a atmospheric vibe.

2. BLACK ROSE - Heavy guitars and a violin leads us into this murky track that has a great menacing tone. The number ignites with doomy, Sabbath style riffs and female vocals that are full of menace. The whole track swirls around with a powerful, horror like style, forcing its way into your senses. Madness ensues at full throttle with little changes here and there creating an overpowering darkness in this dungeon of despair.

3. FROM THE ENSLAVED - A rip roaring, full frontal guitar assault leads us into this Heavy Metal rocker that races along. The track alternates between faster and slower sections as Edyta's vocals are spat out like venom, the guitars slice into you and the drums pound away. This is very moody and full of gloom, the track draws you into its evil sounding maelstrom with an added violin, giving an extra dark aura to the proceedings. Nasty stuff that will destroy your soul.

4. CONTROL - Opens with a bristling violin, that has a dark folky feel, as the track comes in with a speedy pace. The female vocals are vicious and bludgeon you into oblivion, backed by an onslaught of maniacal sounding guitar riffs that cut their way through you. There's some manic violin playing as the track overwhelms you with a foreboding madness and consumes you as the track takes you over. Scary, frightening Metal music that is well constructed and powers along like a non stop express train.

5. AGALLAH - This is a slow, brief interlude that is a bit more mellow, yet still having a dark aura. The violin playing is exquisite, drawing you right in with its haunting sound, there is a pagan folk metal feel to this that climbs steadily. A great production on this short number that mellows out at the end.

6. SLEEPING FALL - Opening with some deep, strumming guitar and a sombre violin that sucks you in straight away. Edyta enters with some very strong, powerful vocals against a whirling turmoil of manic sounds that has a pagan feel intertwined in the mix, mean, moody and full of tempting vibes. Edyta, at times, sounds like a harpie as she overpowers you with creepy vocals. There are some touches of urgency within the number and some great guitar flourishes after midway. The number turns even darker and manic before flowing out to the end.

7. SHALL I GO? - We begin in a more lighter vein that has a melodic, folk metal feel, Edyta's vocals are not so menacing this time round and the violin adds a nice flavour among the strong guitars. Great folky elements weave a thread through the number whilst there is an underlying feel of great sorrow in the overall tone of the violin. A very powerful, slow burning number that digs deep into your soul with some good melodic style guitar work, steady drum beats and bass lines all coming together to create a very effective and strong track. Just after midway the track changes to a softer section that evolves into a hypnotic, pagan style chant, with a slow burning dark folk metal feel, that sounds like you are at some ancient black rite and finishes very doom like indeed.

8. OBSESSION - We start with some subtle guitar licks as Edyta comes in with mean, nasty, clear vocals that encapture every part of you. Gradually the guitars and drums power their way in, casting out doom and urgency. once again Edyta has her claws out as she rakes your soul to pieces, you are totally engulfed in this dark madness. There's great strength in the track that smashes into you without a care and evil sounding, whispered vocals in the latter stages send a shiver up your spine. Dark, melodramatic stuff.

9. NECROCREATIVE - We are off to a flying start with a tornado of guitars, pounding drums and tormenting, infectious female vocals. You are torn to shreds in places and stomped on in others. Lots of gloom and black vibes in this Metal number, no let up or relief to be had here. Great, powerful solo guitar work drives the track along with hard edged, evil female vocals. The violin adds a folky / pagan texture to proceedings, the bass is heavy and chugs away right to the end as everything finishes with a tour de force.

10. EMILY - Opens with a great folk feel, with the violin and a steady powerful drumbeat. Edyta enters the number with vocals that sound dark and desperate, a feeling of great pain seems to be in evidence in her delivery. The track flows along on a rough sea of soaring guitar riffs before stepping down, entering a slow burning mode, and Edyta's vocals change accordingly as a gloomy shroud envelopes you. Your nerves will be put on edge with this number as it surges through your system, teasing and tantalizing every sense. Lots of variation here, that alternates between heaviness and softer moments that have a ghostly aura whilst the violin maintains that pagan folk feel to this very demanding, well constructed track.

11. INANIS (Hidden track) - Slow, strumming acoustic guitar licks introduce us to the number. Edyta comes in with some very delicate vocals sung in her native tongue, accompanied by a soft wailing violin, emitting feelings of sorrow. The guitar and the violin become more fluent and begin to flow with ease as they back Edyta's meaningful vocals, that show a different side to her voice. This number is completely different in contrast to what has gone on before, a beautiful, slow ballad that has a wonderful sound, but with a sad aura before building to a faster finish. A lovely track that showcases the versatility of the band to bring the curtain down on the album.

Well, NONAMEN have produced a tantalizing album in 'OBSESSION', dark and moody that works to great effect. The violin playing from Agnieszka is sublime, adding that extra ingredient to make the tracks stand out even more. A fantastic offering and if like me, you prefer your Metal with a darker edge, then this album is for you!! Recommended listening ....

Author: femmepower
28.12.2014 - (PL)
Nonamen to krakowska kapela powstała w 2010 r. Ich twórczość można określić jako mieszankę mrocznej progresywnej muzyki z naleciałościami gotyckiego metalu i skrzypcowej muzyki klasycznej. Zespół ma na swoim koncie występy przed takimi klasykami rodzimej i zagranicznej sceny jak Tarja Turunen, Blaze Bayley, Jelonek, Kat czy Turbo. Po licznych zmianach personalnych w składzie i wydaniu jednej EPki, Nonamen wreszcie nagrał pierwszy album długogrający. Materiał zatytułowany „Obsession” ujrzał światło dzienne w listopadzie kończącego się roku.
Krakusów podziwiać należy za coś, co wielu zespołom z dużo dłuższym stażem nadal się nie udało, czyli za wytworzenie własnego stylu. Mimo, iż w tle pobrzmiewają gdzieś echa ich inspiracji, sound zespołu jest bardzo charakterystyczny i zostaje w pamięci. Ich debiutancki longplay to 11 kompozycji, które nadawałyby się na soundtrack do podróży po umyśle obłąkańca. Rewelacyjny, niepokojący klimat to zdecydowanie najmocniejszy element płyty. W zbudowaniu mrocznej atmosfery największy wkład mają wspaniałe partie skrzypcowe w wykonaniu Agnieszki Reiner i wysokie, momentami histeryczne wokalizy Edyty Szkołut. Ta sama pani odpowiedzialna jest za wpasowującą się w tematykę płyty oprawę graficzną i świetne liryki, tematycznie skupiające się wokół tematów szaleństwa i tytułowej obsesji.
Na albumie znalazły się też dwa instrumentalne utwory – otwierający ‚Rising’ i prowadzony przez piękną, smyczkową melodię ‚Agallah’, w którym swój wachlarz umiejętności prezentuje grający na perkusji Grzegorz Kozikowski. Gitara na albumie wygrywa głównie mroczne, doomowe riffy, ale niekiedy dochodzi do głosu także w solówkach (chociażby w jednym z lepszych na albumie ‚Necrocreative’). Mamy kilka wpadających w ucho kompozycji, jak ostrzejszy ‚Sleepingfall’, do którego powstał również teledysk czy utwór tytułowy. Jednak show na ‚Obsession’ zdecydowanie kradnie jedenasty, bonusowy utwór ‚Inanis’. Jako jedyny zaśpiewany został w języku polskim, a uderzenie wokalu wywołuje dreszcz na plecach.
Urzekające są również piękne odwołania do neoklasycznych brzmień, jak choćby riffy w ‚From the Enslaved’. Zespół umiejętnie żongluje dynamiką i tempem, płynnie przechodząc z agresywnych, metalowych riffów w spokojniejsze, melancholijne wstawki, jak choćby w finałowym ‚Emily’, gdzie delikatna wstawka pizzicato na skrzypcach przechodzi w ciężki, mocny, gitarowy finał.
Debiutowi Nonamen zarzucić można jednak średniej jakości mix i produkcję. Perkusja jest momentami zbyt głośna, wokale za ciche, a reszta instrumentów zdaje się czasami zlewać ze sobą. Niektórzy słuchacze mogą też czuć się znużeni jednolitym klimatem albumu.
Mimo to, „Obsession” jest bardzo dobrą płytą, którą zdecydowanie mogę polecić tym, którzy szukają na polskiej scenie muzycznej powiewu świeżości. Ci, którzy dadzą się zaprosić do mrocznego świata dźwięków Nonamen powinni skończyć tę podróż usatysfakcjonowani. Ja twórczość tego zespołu będę śledzić dalej, bo czuję, że jeszcze niejeden raz o nich usłyszymy.

Ocena: 7,5/10
Autor: Wojciech Siwik
29.12.2014 - Mały Leksykon Wielkich Zespołów (PL)
Krakowski zespół Nonamen od czasu wydania debiutanckiej EP-ki "Permission" dość długo kazał sobie czekać na debiutancki album. Część materiału spoza tamtego wydawnictwa była przez dłuższy czas prezentowana na licznych koncertach, które utrzymywały fanów w przekonaniu, że warto poczekać na pełnowymiarowy album.
Prace trwały dobrych kilka miesięcy i album „Obsession” miał być gotowy w połowie września, lecz premierę swą miał dopiero dwa miesiące później – w dniu koncertu Tarji Turunen w Krakowie. Jaka jest ta płyta? Przede wszystkim muzyka stała się nieco ostrzejsza, ale i bardziej zróżnicowana w stosunku do EP-ki. Zanim płyta ujrzała światło dzienne, co jakiś czas ukazywały się jej zajawki w postaci raportu ze studia oraz opublikowany został pełniący formę intra utwór „Rising”. Ten dość mroczny wstęp przechodzi w nagranie „Black Rose”. Zaczynając od gitary kolejno wchodzą poszczególne instrumenty, zaś na sam koniec wokal i perkusja. Zaczyna się dość spokojnie, ale po chwili muzyka zaczyna nabierać rozpędu i rozmachu. „From The Enslaved” to znana z koncertów ostrzejsza kompozycja grupy ze spokojniejszymi przebłyskami. Rozkręcającymi się powoli skrzypcami rozpoczyna się nagranie „Control”. Tu właśnie skrzypce pełnią przez jakiś czas funkcję instrumentu wiodącego, dopóki nie przykryje ich prawdziwe ostre gitarowe łojenie. Stylistycznie kompozycja jest nadal utrzymana w podobnych klimatach jak wcześniejsze utwory. Potem mamy już wyciszenie w postaci krótkiego instrumentalnego „Agallah”. Następujący po nim „Sleepingfall” sprawia takie wrażenie, jakby „Agallah” kończył umowną stronę A winylu, zaś „Sleepingfall” rozpoczynał stronę B. I znów po delikatnym intro mamy powrót do klimatów z początku płyty. Warto dodać, iż jest to kolejny sprawdzony koncertowy numer. Po swoich odczuciach dochodzę do wniosku, że zespół powinien zaryzykować wydając album na winylu. „Sleepingfall” zachwyca pięknym brzmieniem gitary wspomaganym skrzypcami. Balladowy „Shall I Go” to prawdziwa perełka na tej płycie. Jest to jeden z moich ulubionych fragmentów płyty. O ile wcześniej lubiłem „Red Rose” w wersji z EP-ki, to teraz mam kolejną ulubioną pozycję w twórczości zespołu. Tytułowa kompozycja obrazuje doskonale znane z początku płyty momenty. Podobnie jest z „Necrocreative”. Płytę teoretycznie kończy kompozycja „Emily” - z jednej strony dość spokojna, ale z dość intensywnym brzmieniem wszystkich instrumentów. Najpiękniejszym momentem tej kompozycji jest delikatny walczyk grany pod koniec na gitarze i szarpanych strunach skrzypiec. Wydawałoby się, że to jest już koniec płyty, ale na szczęście nie – mamy jeszcze jedną, niewymienioną na okładce kompozycję, tzw. „ukryty track”. Nieoficjalnie dowiedziałem się, że ta piękna, delikatna i akustyczna śpiewana po polsku kompozycja ma tytuł „Inanis”. Na mój gust jest to drugi prawdziwy killer tego albumu. I takim to delikatnym, ale niezwykle mocnym akcentem kończy się ta płyta.
Tyle o muzyce. Wymieniłem mocne strony płyty „Obsession”, ale jak zawsze znajdą się także i słabe punkty. Tutaj najbardziej rzucającym się słabym elementem jest ogólne brzmienie albumu. Nie wiem czemu, ale płyta charakteryzuje się takim dość dziwnym „plastikowym” soundem, co może trochę drażnić słuchacza, zwłaszcza audiofila. Druga rzecz: momentami występuje trochę zbyt duże stłoczenie instrumentów, przez co niekiedy wokal wydaje się zbyt schowany gdzieś w dalekim tle. Więcej minusów nie stwierdziłem. Jak wcześniej pisałem, uważam że zespół powinien wydać tą płytę na winylu. Nie ma co się pchać w 180-gramowy LP. 48 minut muzyki spokojnie zapełnia pojedynczy krążek bez konieczności ingerencji w dźwięk, zaś stronę B idealnie byłoby rozpocząć utworem „Sleepingfall”.
Podsumowując, ogólnie otrzymaliśmy bardzo spójny album. Spokojniejsze i nieco odstające od reszty kompozycje stanowią doskonałe wyciszenie po mocniejszym łojeniu, co uważam za dobre posunięcie i tym samym polecam wszystkim tą płytę.

Autor: Paweł Świrek
06.01.2015 - Radio Panteon (PL)
Po troszę świąteczna błogość i rozleniwienie a po troszę totalny brak Internetu sprawił, że kapitulując wobec danych sobie wcześniej postanowień, przyparty w końcu do muru krzyknąłem „Non serviam!”. Kręcąc się zresztą po mojej ukochanej okolicy Beskidu Niskiego, miejscu gdzie „serca mają tylko dzwony”, po zapomnianych przez Boga drogach pomiędzy Ożenną a Żydowskiem czy Jaśliskami a Lipowcem bliżej mi było do słuchania Negury Bunget („Pamint” czy „Tesarul de Lumini” w takich miejscach brzmi niesamowicie) lub Lux Occulty („Kołysaki” nabierają tu naprawdę nowego boskiego wymiaru). I żadne inne kapele nie pasowały mi nic a nic. A że zarówno przedstawiciele Rumunii jak i były mieszkaniec tych terenów (Dukli bodajże) dostali ode mnie już swoje punkciki, to owo buntownicze „Non serviam!” brzmiało tym mocniej.
Mijając jednak przydrożne krzyże i kapliczki, zapomniane przez historię znaki i symbole różnorodnych religijnych współżyjących tutaj kultur i cerkwi pełniących nieraz dwojakie funkcje (msze greko oraz rzymskokatolickie odprawiane jedna po drugiej) do głowy przyszło mi jeszcze jedno. Nonamen. Tak więc, wróciwszy wieczorem do mojej agroostoi, poszedłem właśnie tym śladem.
Płytę „Obsession” – pierwsze krzyczące pełną gębą dziecko krakowskiego kwintetu nabyłem co prawda w dniu jej premiery (podczas listopadowego koncertu Tarji w Krakowie), jakoś nie miałem jednak wcześniej czasu, żeby porządnie się jej przysłuchać. Na szczęście jednak nic w przyrodzie nie ginie i nadszedł właśnie czas na to, żeby dać się zaprosić pięknej Edycie do tańca.
Muzyka jakoś tak naturalnie przywiodła mi na myśl klimaty kreowane przez Closterkellera czy stary jak świat Artrosis. Ale niespokojny i krążący gdzieś wokół heavy/prog/symphonic klimat nie jest bynajmniej kalką innych krajowych zespołów. Generalizując trwające około 50 minut 11 utworów mogę bez wahania napisać kilka zdań kreślących coś na kształt motywu przewodniego albumu.
Po pierwsze muzyka nie jest z pewnością ani lekka ani łatwa. Każdy z kawałków osadzony co prawda na klasycznej gitarowo skrzypcowo perkusyjnej ramie jest tak naprawdę wielomelodyjnym łamańcem z licznymi zmianami tempa czy instrumentu prowadzącego. Z jednej strony jest to spory plus, gdyż ciężko się tą bardzo nieoczywistą melodyką znudzić. Z drugiej jednak strony miałem w niektórych momentach wrażenie, że muzycy próbując połączyć ze sobą dwa różne wątki kapitulowali w końcu i „niech tak już to zostanie”. Poza tymi pojawiającymi się tu i ówdzie dysonansami nie spodobała mi się jeszcze tylko jedna rzecz. Wokal na ostatnim (ukrytym) kawałku (o dźwięcznej ponoć nazwie „Inanis”) wykonany w naszym rodzimym języku po pierwsze brzmiał tak, jakby Edyta nie była polką lub stały meldunek miała gdzieś na wyspach Brytyjskich. Po drugie tekst miejscami nierówny (znaczne różnice w ilości sylab w poszczególnych wersach) musiał być tak jakby dośpiewywany szybciej, żeby zmieścić się w taktowaniu i melodii utworu. Może i w rapie to przystoi, tu jednak jest to po prostu masakra.
Na szczęście tylko jeden kawałek jest po polsku a pozostałe śpiewanie w języku Rowana Atkinsona i Winstona Churchilla wypadają o niebo lepiej. Wokal Edyty (choć często krytykowany za swoją dziwną barwę) mnie bardzo się za tę właśnie inność podoba. Charyzma i zadziorność wokalistki słychać wyraźnie a to nieuporządkowanie nawet mi pasuje do również nieuporządkowanej melodyki utworów. Wielkim plusem jest też partia skrzypiec. W Nonamen Agnieszka Reiner nie jest bynajmniej kwiatkiem u kożucha czy wprowadzonym na siłę ozdobnikiem gdzieś na początku czy końcu utworu. Skrzypce w tej kapeli to jeden z filarów. I to lśniący, wypolerowany i naprawdę godny królów. Ze skrzypcami bardzo przyjemnie koresponduje gitara grająca swoje znacznie cięższe partie, co wprowadza przyjemny rozdział pomiędzy instrumentami strunowymi. Przyjemne, wyraziste tło stanowi perkusja „pod batutą” Grześka Kozikowskiego. I choć znam Grześka i wiem, że mógłby być znacznie bardziej wyrazisty, to może i dobrze, że współprodukujący album Kuba Morawski w tym wypadku schował go nieco z tyłu.
Reasumując mogę powiedzieć tyle, że album tak jakby był za krótki. Sporo pomysłów, które muzycy postanowili zmieścić na zaledwie 48 minutach spowodowały lekki chaos w utworach. Niemniej jednak taki „ostrokątny” klimat może przypaść do gustu. I przy okazji daje spory kredyt zaufania na przyszłość, gdyż czego jak czego, ale pomysłów to krakusom nie zabraknie. A ja chętnie posłucham sobie dalszych poczynań Pani Reiner.
Ocena 4,0/6,0
Masta / Melodia Metalu
20.01.2015 - Radio Revolta (PL)
NonAmen, powstał w 2010? Nie do wiary. Jest to dowód na to, że "dojrzewanie" zespołów przebiega coraz szybciej.
Krakowska dusza, stara jak świat, zdaje się w przypadku NonAmen odgrywać niebagatelną rolę.
Debiutancka płyta Obsession to 11 kompozycji, przechodzących wyjątkowo płynnie, wciągających w swój "narkotyczny", obłąkańczy świat.
Muzycznie płyta Obsession niesie z sobą sporą dawkę, mocnego progresywno-metalowego grania z doskonałą sekcją rytmiczną, hipnotycznymi partiami skrzypiec Agnieszki Reiner, oraz świdrującymi, opętańczymi wokalizami Edyty Szkołut.
Edyta, niczym 'Mistress of Puppets' - mistrzyni marionetek, opracowując projekt okładki debiutanckiej płyty NonAmen, zamieściła kobiecą postać poruszaną strunami... tak jak porusza nas swoimi strunami głosowymi wokalistka. Intrygujący przekaz, wciągający w obsesyjny taniec, zabawkowych i zagadkowych postaci, którymi wszyscy gdzieś tam bywamy. Wydaje się nam, że panujemy nad sytuacją, ale tak naprawdę nie wiemy kto, jak i dlaczego pociąga za sznurki.
Bardzo udany, równy, koncepcyjny album, dopracowany w najmniejszym detalu - od tekstów, grafikę po aranżacje. Tym samym nie może tu być jakiegoś stopniowania, wyróżnienia, płytę słucha się jednym tchem. Z pewnością swoją rolę odegrał również doskonale zmontowany klip do utworu "Sleepingfall". Być może właśnie dlatego ta kompozycja zdecydowanie zapada najgłębiej.
Od dynamicznej agresji po kojące zwolnienia... od śmiechu po łzy, od błąkającej się obsesji po subtelne wyrafinowanie. Amplituda wrażeń.
NonAmen to nowoczesny metal zawierający w sobie rozmaite gatunkowe wpływy z klasycznym heavy rockowym dotknięciem jak najbardziej rzeczywistego, nie digitalnego smyczka. Koniecznie musicie o tym sami się przekonać.
Tekst: Oron
05.02.2015 - Rock Area (PL)
W ostatnim czasie dane mi było uczestniczyć w występie holenderskiego Delain. Muszę przyznać, że zespół jak również ich czarująca wokalistka pokazali wysoki poziom – świetny, profesjonalny spektakl, który wywarł na mnie ogromne wrażenie. To jednak należy do rzadkości i pewnie dlatego nie zaliczam się do wielkich entuzjastów śpiewających kobiet w metalu. Znaczna ich część świadomie lub nie, stara się naśladować byłą wokalistkę Nightwish, Tarję. W wielu przypadkach panie brzmią podobnie i nawet ich ruchy sceniczne bywają identyczne. Jednak są wyjątki ( wspomniany wyżej Delain, Battle Beast, Benedictum, Arch Enemy czy Nightwish z Olzon), a czemu o tym piszę? Ponieważ za mikrofonem dzisiejszego bohatera, grupy Nonamen stoi właśnie kobieta, stąd też skojarzenia.
Grupa pochodzi z Krakowa, a jej początki sięgają 2010 roku. Jednak dopiero końcem ubiegłego roku udało im się wydać pierwszy album długogrający. Jego okładkę zdobi ciekawa grafika, wizualnie przypominająca „Crows Fly Black” fińskiego Tarot. Na tym jednak podobieństwa się kończą, bo muzycznie obie prezentują odmienne rejony stylistyczne.
„Obsession” to zestaw dziesięciu kompozycji o dwubiegunowym charakterze. Łączą w sobie ducha tzw. „klimatów” jakie były szeroko obecne w metalu lat 90 – tych z elementami znamiennymi dla cięższych, czasem bardziej nowoczesnych form gatunku. Wielkim atutem Nonamen jest Agnieszka Reiner, co niektórych może dziwić, nie jest to wokalistka (o niej za moment…). Pani gra na skrzypcach – swoją grą nadaje kompozycjom odpowiedniego klimatu, charakteru, w znaczący sposób wzbogacając „Obsession”. Już na wstępie pokazuje to „Rising” utrzymany w klimacie My Dying Bride, a to dopiero początek. Reszta instrumentarium jest mniej zjawiskowa, a sekcji rytmicznej momentami kuleje płynność. Mimo to trzeba przyznać, że technicznie zespół radzie sobie całkiem przyzwoicie. Dzięki temu kompozycje nie są błahe, twórczo płytkie, co pokazuje nastrojowy „Agallah” o instrumentalnym charakterze.
Nie przekonuje mnie brzmienie – jest dość płaskie, brak mu odpowiedniej głębi. Pod tym względem mogło być lepiej – brakuje mocy, tłustego, przejrzystego dźwięku. Na całe szczęście Nonamen nie cierpi na deficyt pomysłów – w tej materii nie można grupie zarzucić stagnacji. „Obsession” zawiera całkiem sporo interesujących rozwiązań, które potrafią przyciągnąć uwagę. Te jednak nierzadko bledną za sprawą wokalistki, której partie w przeważającej części są mało barwne, po prostu nijakie. Od razu dodam, że tu nie chodzi o umiejętności – Edyta Szkołut ma potencjał, mocny głos. To kwestia linii melodycznych, które są pozbawione polotu, brak im większego urozmaicenia. Z tego też względu praktycznie w każdym utworze występuje podobna atmosfera. Nierzadko fajny motyw po wejściu wokali traci na jakości co niestety osłabia siłę wydawnictwa, przycina skrzydła muzycznej myśli twórczej. W tym aspekcie zespół powinien przedsięwziąć odpowiednie kroki. To jednak leży w gestii samych muzyków – być może zespół wyciągnie z tego konkretne wnioski, a może pójdzie w zaparte broniąc słuszności „Obsession” pod każdym względem.
Ogólnie debiut Nonamen nie jest zły, ale do egzaltacji brakuje mu sporo. Tym niemniej kto dysponuje nadmiarem wolnego czasu może obadać „Obsession”, szczególnie z uwagi na zastosowane smyczki – to największy atut wydawnictwa. Nie jest to oczywiście pionierskie rozwiązanie, ale gdy ktoś robi coś z głową, a tak jest w tym przypadku, wówczas warto tego posłuchać. Kto ceni sobie bardziej klimatyczne odmiany metalu z kobiecym wokalem (bez operowych ciągot – to akurat plus!) może spróbować.
Marcin Magiera
27.02.2015 - (PL)
Choć nie zawsze przepada się za zespołami, które supportują główne koncertowe gwiazdy, to bywają one źródłem nowej, ciekawej muzyki. Tak właśnie było w przypadku Nonamen. W listopadzie ubiegłego roku, krakowska kapela wydała debiutancki album "Obssesion". Czy spełnił pokładane w nim przeze mnie nadzieje?
Nonamen to krakowski zespół istniejący od 2010 roku, posiadający na swoim koncie wydaną w 2012 roku EP-kę "Permission". Muzycy rozgrzewali publiczność na koncertach między innymi Tarji Turunen, Jelonka czy Blaze Bayley'a. Niech te nazwiska będą jedną z form zachęty sięgnięcia po debiutancki album.Gatunkowo ich muzykę określić można jako połączenie metalu, gotyku, klasyki a nawet i progresji, jednak nawet połączenie tych nazw w jedną, nie wyczerpie w pełni tego co znajdziemy na albumie.
Okładka spójna z nazwą krążka sugeruje pogrążenie się w odmętach szaleństwa, poczynając od tekstów, poprzez muzykę i wokal obietnica ta zostaje spełniona. Jest bardzo nastrojowo, a nawet mrocznie, ton w jakim utrzymany jest album początkowo mnie przytłoczył, ale z czasem stał się atutem. Kiedy bowiem wróciłam do tego albumu po pewnej przerwie z przesłuchania na przesłucanie rozwijał się on niczym kwiat, ukazując kolejne elementy, których wcześniej nie wyłapałam. Najbardziej cieszyły mnie drobne rzeczy - partie skrzypiec, następująca po nich gitara, pobrzmiewający w tle pogłos wokalu. A wszystko to wyważone i dość różnorodne, bywa spokojnie jak w "Agallah" ale nie zabrakło także i mocniejszego grania i sporej ilości riffów w "Black Rose" czy "From The Enslaved". Momentami rzeczywiście mamy wrażenie jakbyśmy uczestniczyli w grze chorego umysłu, posłuchajcie chociażby "Sleepingfall".
Nagrany praktycznie w całości po angielsku album, zwieńcza jedyna piosenka w języku polskim. Brzmi na tyle obiecująco, że jestem ciekawa jak brzmiałby album gdyby proporcja językowa była odwrotna. Odpowiadając na zarzuty dotyczące jakości produkcji, przyznać muszę, że ta szczególnie mi nie przeszkadza
Czekałam na ten album od momentu w którym dowiedziałam się, że w ogóle ma się ukazać, a było to w grudniu 2013 roku. Wysokie oczekiwania rodzą także wysokie wymagania, "Obssesion" im sprostało i chętnie posłucham zespołu na żywo z nowym materiałem. Album polecam każdemu spragnionemu gotyckiego grania z żeńskim wokalem, w szczególności tym, którzy nie stronią od różnorodności gatunkowej, ponieważ gotyk to tylko część z tego co na albumie usłyszycie.

Koniecznie posłuchaj: "Control", "Black Rose", "Sleepingfall"

Ocena: 4,5/6

Recenzowała: Monika Matura,dobre-i-polskie-nonamen-obssesion-recenzja
01.03.2015 - TERAZ ROCK (PL)
Na żywo muzyka tej krakowskiej grupy mnie urzekła - nieczęsto spotyka się ta oryginalny prog metal, ze skrzypcami na równych prawachz gitarą. Ale wtedy, na koncercie, słychać było idealnie... A na debiutanckim albumie Obsession niezbyt podoba mi się miks. W muzyce powinny być momenty cichsze, by te kulminacyjne zabrzmiały odpowiednio głośniej, gdy trzeba - totalnie! Tu niestety często wstęp utworu np. z gitarowymi pajączkami lub frazą skrzypiec, jest tak mocno "z przodu", że gdy wchodzi cały zespół, robi się duszno, mało selektywnie. Śpiew Edyty Szkołut bywa zbyt wycofany, co jest tym bardziej nienaturalne przy jej dość histerycznej (ale dobrze współgrającej z tekstami o obsesji, szaleństwie, mentalnej szarpaninie) manierze. W nawiedzonym, niepokojącym - ale jakże intrygującym! - intro dynamika idealnie narasta, podczas gdy później (zwłaszcza w utworze tytułowym) mocnym riffom zdarza się ginąć w grupowym kotle. W Shall I Go? po słowach My heart is locked wokaliza powinna rozwalić głośniki. Nie rozwala. Za to outro z cichym nuceniem jest nienaturalnie uwypuklone. Przydałoby się też więcej zapamiętywalnych refrenów. Czegoś, co można by sobie zaśpiewać.
Teraz już same pochwały, bo Nonamen i tutaj zaprezentował ogromny potencjał. Dzięki skrzypcom, czasem wprowadzającym klimat muzyki poważnej (choćby rewelacyjne pizzicato w najbardziej udanym Emily), ta muzyka jest niejednoznaczna, oryginalna, intryguje. Zespół umie dać chwile wytchnienia (uroczy, instrumentalny Agallah), ale częściej proponuje majestatyczne, podniosłe motywy (skrzypce w unisonie z gitarą, a niekiedy - jakby dopowiadające jej partie). Jak dla mnie jazda na całego zaczna się od Control. Na sam koniec pojawia się cośz innej bajki: Inanis. Nie uwzględniony w opisie numer po polsku, dobitny, spokojny, taki przy którym od razu wczuwamy się w słowa. No i zgrabnie ewoluujący. Może to kierunkowskaz dla następnej płyty? Ja już na nią czekam. Póki co, mimo pewnych zastrzeżeń, polecam Obsession.
Paweł Brzykcy
21.05.2016 - MetalSide (PL)
Zespół Nonamen powstał w roku 2010, a płyta "Obsession" to ich debiut. Wcześniej była jeszcze EP'ka zatytułowana "Permission", której nie znam, więc czym prędzej przechodzimy do recenzowanego materiału.
"Obsession" to 10 kompozycji, a właściwie 11, bo mamy też utwór bonusowy, o którym będzie osobne słówko. Muzycznie mamy podróż do starego klimatycznego grania, ale z drugiej strony nie brakuje tutaj nowoczesnego (w sensie komponowania) podejścia do tworzenia muzyki. Początkowo muzyka Nonamen wydaje się dosyć chaotyczna i taka lekko "roztrzęsiona". Jednak po kilku przesłuchaniach wszystko układa się w logiczną całość. Przecież sam tytuł już mówi o obsesji. Teksty dokładają swoje i muzycznie nie może być przecież inaczej. Słuchając tej płyty kolejny raz mam wrażenie, iż zespół zabrał mnie w wycieczkę do jakiegoś zapomnianego dla świata miejsca. A tam zdecydowanie panoszą się szalone emocje i niepokojący klimat. A może po prostu odwiedziliśmy umysł jakiegoś szaleńca?
Za ten wspomniany wcześniej niespokojny klimat w dużej mierze odpowiadają... skrzypce. Tutaj wielkie pokłony i wyrazy uznania dla skrzypaczki - Agnieszka Reiner robi doskonałą robotę. Wykreowanie tych schizowych emocji to zdecydowanie jej zasługa. Momentami dźwięk skrzypiec potrafi mocno chwycić za serce (początek "Sleepingfall"). Brawo! Reszta muzyków lekko w cieniu, co nie znaczy, że jest słabo. Co to, to nie. Słychać, iż umiejętności nie brakuje, a pomysły na kompozycje też są. Wystarczy posłuchać np. instrumentalnego "Agallah", w którym cały zespół pokazuje spory kunszt.
Sporo w tym graniu doomowych riffów, o skrzypcach już się rozpisałem, więc pozostał nam wokal. Tutaj tez jest dosyć interesująco, jeśli chodzi o barwę głosu i umiejętności Edyty Szkołut. Niestety kuleje temat linii wokalnych. Za mało w tym wszystkim urozmaicenia i polotu. Poszczególne kawałki są zaśpiewane w ten sam sposób i to zdecydowanie obniża odbiór tej muzyki. Jak już marudzę, to od razu wspomnę, iż produkcja "Obsession" nie jest najwyższych lotów... a szkoda! Niestety miks instrumentów nie jest najlepszy i momentami jest to ciut irytujące. No ale mam nadzieję, iż na kolejnym wydawnictwie Nonamen wyciągnie wnioski z debiutu i poprawi te niedociągnięcia.
Na koniec, obiecane na początku, słówko o numerze bonusowym. W booklecie nie znalazłem jakiejkolwiek informacji o tej kompozycji, więc nie podam nawet jej tytułu. Jest to jedyny na płycie numer zaśpiewany po polsku. Do tego dokładamy przejmującą i zawodzącą melodię na skrzypcach i akompaniament gitary akustycznej. Muszę przyznać, iż ta kompozycja robi na mnie olbrzymie wrażenie. Co tutaj się wyczynia na skrzypcach to jest niesamowite. Przejmujący klimat i intrygująca muzyka, okraszona efektownym przyśpieszeniem pod koniec. Świetne zakończenie tej płyty.
"Obsession" zespołu Nonamen (nomen omen!) to całkiem udany album. Biorąc pod uwagę, że to ich debiut, można przymknąć oko na pewne niedociągnięcia. Zdecydowanie wolę się skupić na tym, co dobre i ciekawe w muzyce tej formacji. Na pewno dużym plusem jest umiejętność wyczarowania niepokojącego klimatu i budowanie historii swoją muzyką. Cieszy również spora oryginalność, bo mamy przecież zespół z wokalistką, a to przeważnie kończy się kolejnymi klonami Nightwish, czy Arch Enemy. Tutaj nie ma o tym mowy. Mogę nawet zaryzykować stwierdzenie, że Nonamen ma swój styl, no może zalążek takiego, ale zawsze. Jak ktoś lubi tego typu granie i nie stroni od klimatu w muzyce, to może spokojnie sprawdzić "Obsession". Ja na pewno przesłucham kolejne wydawnictwo z logo tej kapeli.
Gumbyy - 7/10

Permission EP
Wydanie własne – 2012

01 – Black Mountains
Black Mountains:
Here where I am the rising sun doesn't exist. Here where I am the winter isn't needed, at first.
Sometimes I try to remember why. The selfish death doesn't allow to die.

Come...between peaks of souls.
Breathe..with every breath ours mind sours.
See..even if you have no eyes.
Feel... blood inside you cries.

Running away to a known place, safe.
Where the body is the only substitute of life.
Where to conquer the black mountains we need just a small knife.

Here where I am the way home is far. Here where I am the sky adorns only one star.
Bell ringing in the shadows of the past. Pulse of life beats too fast.

Hope is the mother of fools.
Fire in this way cools.
All my synthetic fear.
Black Mountains are near.

02 – Breath No More
Breath No More:
Vampire said to me: don't be afraid
nights are longest here.
What is behind the wall I want to ask
but who was there.
I'm trying to stop the run and to think about
what I know.
I trust the modern man
didn't fall too low.

Who, who we are
Tell me if you dare
The best defense is to hide in the ground
All you can hear is the sound

Darkness became the rite, wind sweeps away
all frozen truths.
Empty poetry written at night
is nothing with you.
Help me to understand I know you can
give me your hand.
I rest from the world, I sleep again
but my eyes are red.

breathe no more
Who said that it will be sweet
I don't like to be here
breathe no more
Never was and never will be
More lies for salvation
breathe no more

03 – Red Rose
Red Rose:
What one man admires, another scorns
Sometimes honest smile is like thorns
Rejecting what we have, our thoughts here is so good
And prizing what we've never understood

Mankind Is mad. None can live alone
This emptiness is going to compression
We need to pray
Guilty to the grave

I still hear this sad sound
I still read my death note
I hear the sirens singing when I sleep
I have bad thoughts crammed deep

I'm scared to see this world go so wild
It 's like a cold for an unborn child
My generation destroyed by an acid rain
Rain of punishment and unnecessary pain

Media o płycie:
13.04.2012 - Metal Mundus (PL)
Tym razem przypadło mi w udziale spotkanie z twórczością bardzo młodego zespołu. NONAMEN powstał w październiku 2010 r. Po sporych zawirowaniach personalnych w bieżącym roku ekipie udało się nagrać debiutancki mini album zatytułowany ”Permission EP”. Poznawanie niszowych formacji to dla mnie jedna z najprzyjemniejszych rzeczy w obcowaniu z muzyką metalową, także nie zważając nawet na fakt, że zespół prezentuje metal progresywny, który nie należy do moich ukochanych gatunków, z dużym zapałem zabrałem się za pierworodny wytwór krakowian.

Jak sama nazwa wskazuje, omawiane wydawnictwo to preludium przed pełnowymiraowym tworem. W związku z tym oferuje nam zaledwie kwadrans muzyki, podzielony na trzy zbliżone do siebie długością utwory. Muzycy pamiętają jednak o aforyzmie Stanisława Jerzego Leca, który stwierdził, że „Symetria to estetyka idiotów” i nie skomponowali ich „pod linijkę”. Dzięki temu trzeba przyznać, że „Permission EP” to piętnaście niebanalnych minut.

Kompozycje cechują się w przeważającej mierze nastrojowością, spokojnym tonem i dostojnością. Słyszymy majestatyczne, stonowane riffy. Podniosłość atmosfery potęgują niezwykle „czułe” dźwięki skrzypiec, które celnie dotykają bardziej uczuciowej strony metalowego serca odbiorcy. Przy użyciu tych „lirycznych” środków muzycznego wyrazu Nonamen buduje bardzo przyjemną aurę i relaksującą przestrzeń, w którą słuchacz odpływa zatopiony w kołyszących dźwiękach.

Oczywiście obok tych „poetyckich” momentów, na płycie znajdziemy też kilka chwil ostrzejszych zagrywek, kiedy to gitary brzmią się nieco agresywniej, a wokal staje się bardziej drapieżny. Skoro już mowa o wokalu, trzeba przyznać, że Edyta Szkołut to osoba na odpowiednim miejscu. Jej barwa głosu jest zaiste bardzo ciekawa. Wokalista doskonale potrafi przekazać zarówno uczuciowość, jak i bardzo fajną zadziorność. Ten głos po prostu ma w sobie to coś! To coś trafia od odbiorcy od pierwszego dźwięku i nie pozwala przejść obok siebie obojętnie.

Najżwawszym utworem na omawianym wydawnictwie jest „Red Rose”. Dostajemy tu wpadający w ucho riff zabarwiony orientalnymi wpływami. Nie ukrywam, że to rozwiązanie nieco mnie zaskoczyło, ale i mi jako miłośnikowi „wschodnich” wstawek w metalu, szczególnie przypadło do gustu.

Nie tylko to co szumnie promowane i powszechnie znane musi być dobre. Tego przykładem jest krakowska formacja Nonamen. Mimo że nie figuruje ona nawet we wszechwiedzącej Encyclopaedii Metallum, potrafiła wydać własnym nakładem materiał niebanalny, wpadający w ucho i oferujący odbiorcy przyjemność obcowania z muzyką, relaksujący nastrój i kilka chwil zadumy. Ten debiut pokazuje, że w zespole drzemią spore umiejętności kompozytorskie i warto czekać jak rozwiną się one na pełnowymiarowym wydawnictwie. Tymczasem muszę przyznać, że „Permission EP” to dzieło dojrzałe, nietuzinkowe i w pełni warte polecenia.

Ocena: 8,5/10

25.04.2012 - (PL)
Krakowski zespół Nonamen jest dopiero na początku swojej drogi. Na podstawie trzech jedynie utworów ciężko wyciągać wnioski, oceniać dokonania i przewidywać przyszłość. EP-ka "Permission" wyróżnia się jednak spośród nagrań, które do mnie docierają. A ponieważ wyróżnia się na plus, postanowiłem przyjrzeć się jej dokładnie.

Po pierwsze moją uwagę zwrócił skład. Pięć osób, w tym dwie kobiety, z których jedna - Agnieszka Reiner - ubarwia gotycko-metalowe brzmienie kapeli dźwiękami skrzypiec. Bardzo udany efekt, który najlepiej słychać chyba w "Breath No More". Zdecydowanie należą się tu słowa uznania, bo to właśnie skrzypce zapewniają Nonamen unikalny styl, a w czasach, kiedy mamy do czynienia z zalewem zespołów podobnych do siebie jak dwie krople wody, rozpoznawalne brzmienie to rzadkość.

Druga z kobiet - Edyta Szkolut - pełni w zespole rolę wokalistki. Jej śpiew znakomicie wpisuje się w gotyckie naleciałości obecne w Nonamen. W jej głosie nie brak emocji i pasji, które w kończącym EP-kę "Red Rose" słyszalne są najwyraźniej, nadając utworowi szczególnej ekspresji. Przydałoby się pewnie popracować trochę nad angielską wymową, aby wyeliminować słowiańskie akcenty /"Black Mountains"/, ale barwa i emocjonalny styl śpiewania zdecydowanie przemawiają za tym, że Edyta Szkołut jest ważnym elementem muzycznej układanki o nazwie Nonamen.

Panowie tworzący zespół - Maciej Dunin-Borkowski /gitary/, Grzegorz Janiga /bas/ i Grzegorz Kozikowski /perkusja/ - odpowiadają za rockowy, czy wręcz metalowy element brzmienia Nonamen. Gitary obsługiwane przez Macieja, raz brzmiące rockowo, wręcz nastrojowo, raz potężnie uderzające z metalową mocą, stanowią mocny punkt zespołu. Z kolei sekcja nie dostała chyba wystarczająco dużo miejsca by się wykazać. Bas schowany jest w tle kompozycji, a otwierający "Black Mountains" pokazuje, że potencjał tego instrumentu jest znacznie większy. Natomiast lepiej niż bas słyszalna perkusja, zaledwie zapewnia "rytmiczny kręgosłup" utworów, a mogłaby również zdziałać znacznie więcej.

W ogólnej ocenie muzyka zespołu wypada jednak zdecydowanie na plus. Nawet jeśli jeszcze w tej chwili Nonamen nie wypracował swojego stylu, to z pewnością jest na dobrej drodze, by ten cel osiągnąć. I co warte podkreślenia, patrząc zarówno na charakter kompozycji, jak i instrumentarium zespołu, cel ten jest ambitny. Dlatego krakowianie mogą liczyć na moją przychylność i pewność, że będę czekał na wieści o ich kolejnych wydawnictwach.


Ocena: 6/10

06.06.2012 - (PL)
Pochodzący z Krakowa Nonamen to stosunkowo nowy twór, nie mający nawet dwóch lat stażu. W skład zespołu wchodzi pięciu muzyków, a oprócz standardowych w muzyce rockowej instrumentów, możemy usłyszeć także skrzypce. Do tej pory Nonamen wydał składającą się z trzech utworów EPkę Permission EP i za jej pośrednictwem starają się zwrócić uwagę słuchaczy.

Trzy utwory tworzące do tej pory jedyny oficjalnie nagrany repertuar są dobrze wykonane pod względem technicznym. Słychać, że instrumentaliści poświęcili sporo czasu na ćwiczenie warsztatu, a wokalistka grupy ma mocny, przyjemny w odbiorze głos, choć trochę za mało wyrazisty. Nie zawsze bowiem potrafi się z nim przebić przez ścianę dźwięku. Muzykom brakuje natomiast obycia w tworzeniu kompozycji, bo te zaprezentowane na płycie nie pozostają długo w pamięci. Tworząc kolejny repertuar, śmiało mogliby wziąć przykład z trzeciego utworu, bo on akurat wybija się ponad przeciętność. Jest tam konkretna melodia i momentami dość intrygujące napięcie.

EPki, demka itp. rządzą się swoimi prawami. Płyta zespołu Nonamen stanowi dobry materiał poglądowy, ale świadczy też o tym, że trochę za wcześnie jeszcze na album długogrający. Spośród trzech zaprezentowanych utworów, jeden wydaje się pełnoprawną kompozycją, udowadniając, że kapela jest na dobrej drodze, by już niedługo zademonstrować pełnię swoich możliwości. Warto byłoby się jednak wcześniej zastanowić nad wyborem studia nagraniowego i producenta, bowiem dźwięk na Permission EP jest niestety dość 'przymulony' i brakuje mu selektywności.

Napisał Kuba Chmiel

25.06.2012 - MetalCentre (PL)
Każdy z nas, fanatyków piękna muzyki posiada swoje prywatne archiwum ulubionych gatunków muzycznych. Mimo iż jestem przywiązany do swoich zaufanych klimatów, czasem miło jest oderwać się od destrukcyjnych blastów czy wbijających w siedzenie breakdownów. Chcąc zaczerpnąć odrobiny świeżości sięgnąłem po EPkę „Permission” – nowe wydawnictwo krakowskiego NONAMEN.

Muzycy umieścili na swoim debiutanckim mini albumie (tylko) trzy utwory trwające w sumie zaledwie 15 minut. Na podstawie jedynie kwadransa, który zaserwował nam krakowski NONAMEN, ciężko jest ocenić pełnię twórczości ambitnych muzyków, mimo iż recenzowany album „Permission” wyróżnia się na tle innych rodzimych zespołów.

Ciekawym dodatkiem w zespole okazaje się być Agnieszka Reiner, która urozmaica brzmienie albumu delikatną grą skrzypiec. Udany zabieg sprawia, że całość zyskuje unikalny styl oraz gotycki klimat będący idealnym tłem dla kolejnej kobiety w zespole – Edyty Szkołut stanowiącej największy atut zespołu. Wokalistka posiada przyjemny w odbiorze, relaksacyjny głos, który przywodzi mi na myśl twórczość takich zespołów jak ECLIPTYKA czy NIGHTWISH. Barwa oraz styl wokalny sprawia, że śpiew Edyty jest bardzo uczuciowy, co zaliczam zdecydowanie na plus. Nastrojowe brzmienia gitar w połączeniu z ekspresją wokalną czynią „Permission” idealną alternatywą na wieczorne wyciszenie po ciężkim dniu.

Instrumenty obsługiwane przez męską część zespołu stanowią solidną konstrukcję odpowiedzialną za sprawne brzmienia oraz harmonijną melodię utworów. Gitary obsługiwana przez Macieja Dunin-Borkowskiego sprawnie ubarwiają album w rockowo-metalowe szaty nadając kompozycjom metalowej agresji w połączeniu z rockowym nastrojem. Kolejnym solidnym filarem zespołu jest zasiadający za garami Grzegorz Kozikowski. Solidna praca perkusji zapewnia rytmiczną podporę dla pozostałych instrumentów, jednocześnie miejscami umiejętnie zwiększając napięcie w utworach. Ostatnim przedstawicielem męskiej części zespołu jest Grzegorz Janiga odpowiedzialny za gitarę basową. Mimo iż nie dostał on szerokiego pola do popisu, jego wkład w brzmienie albumu jest odczuwalny w szczególności na tyłach albumu (w tle kompozycji).

Album rozpoczyna się spokojnym wprowadzeniem słuchacza w klimat krążka, by już po chwili zostać stłumionym przez agresywną pracę instrumentów przy jednoczesnym wykorzystaniu unikatowej barwy kobiecego wokalu Edyty. „Black Mountains” cechuje naprzemienne wykorzystanie ostrzejszych zagrywek i spokojnych, wyciszających momentów delikatnej pracy instrumentów. Kolejnym utworem jest bardzo nastrojowy „Breath No More” w którym muzycy starają się pokazać bardziej uczuciowe podejście do życia i muzyki. Kawałek niezwykle emocjonalny, który z pewnością zyska popularność wśród kobiecej części słuchaczy. Najlepszy utwór na „Permission” muzycy zaserwowali nam na sam koniec. „Red Rose” – bo o nim mowa, raczy nas żywiołowością oraz wpadającym w ucho, przemyślanym riffem. Doskonale odczuwalna jest praca skrzypiec oraz chwalony przez wszystkich unikalny wokal. Utwór zostaje przyprawiony klimatycznym riffem przy jednoczesnym wykorzystaniu orientalnych kompozycji. Wykonany zabieg zaskoczył mnie dość pozytywnie i okazał się być urokliwym urozmaiceniem utworu.

Pomimo iż wydany własnym nakładem mini album „Permission” nie należy do elity preferowanych przeze mnie gatunków muzycznych, muszę przyznać, że kompozycje w nim zawarte wyróżniają się spośród tysięcy zespołów zalewających polski rynek muzyczny. Mam nadzieję, że NONAMEN nie zginie w tłumie jednakowo brzmiących zespołów oraz wypracuje swój własny unikatowy styl i już niebawem zaskoczy nas swoim nowym pełnogrającym wydawnictwem.

Ocena: 8.0/10


21.07.2012 - Global Metal Apocalypse (EN)

Metal music can be mixed with any other instrument and musical style and so when Polish quintet Nonamen make their debut with their EP 'Permission', it would seem that they have mixed with neo-classical influences, gothic and progressive influences. From the heavenly vocals of Edyta Szkołut to the atmospheric touches delivered by violinist Agnieszka Reiner, Nonamen exclusively play music that can join alliance with bands like Amberian Dawn, Therion and Apocalyptica, but for the EP itself, this could be a genre-breaking release, ideally 'atmospheric progressive metal', with fiery riffs, powerful drumming and elaborate all round musical performances, Nonamen are set to change the course of the Polish Metal scene.


08.01.2013 - Mały Leksykon Wielkich Zespołów (PL)
Niewiele informacji o formacji Nonamen możemy znaleźć w internecie. Na stronie facebookowej zespołu możemy jedynie przeczytać, że powstał on w październiku 2010 roku z inicjatywy Macieja Dunin-Borkowskiego (znamy go z grupy HellHaven, której nowy album "Beyond The Frontier" recenzowaliśmy dwa dni temu), a obecny skład uformował się po wielu zmianach personalnych i dzisiaj przedstawia się następująco: Maciej Dunin-Borkowski – gitary, Grzegorz Kozikowski – perkusja, Edyta Szkołut – wokal, Agnieszka Reiner – skrzypce i Grzegorz Janiga – bas. Cytując również to, co jest napisane na stronie www, dowiadujemy się, że muzyka Nonamen zapuszcza swe korzenie w różne muzyczne zakątki, od ciężkich metalowych brzmień, poprzez typowo progresywne aż do klasyki. Będąc wypadkową naszych muzycznych zamiłowań powstaje twór balansujący w okolicach progresywnego rocka, metalu, co przy jednoczesnym wykorzystaniu skrzypiec i żeńskiego wokalu nadaje unikalnego charakteru.

Ten pochodzący z Krakowa młody i ambitny zespół wypuścił niedawno na rynek własnym sumptem EP-kę zatytułowaną „Permission”. Znajdujemy na nim utwory utrzymane w charakterze rockowo-metalowych dźwięków. Jest tu trochę gothic rocka, chwilami zaś zespół zahacza też o stylistykę power metalu. Ten trzyutworowy krążek bardzo fajnie przedstawia zespół, a właściwie jego muzyczne zainteresowania. Faktycznie, jest czego na nim posłuchać, a co za tym idzie można mieć nadzieję na bliższe poznanie tej młodej, obiecującej formacji, która całkiem sprawnie na „Permission EP” przedstawiła swoje niemałe możliwości. Mnie tą produkcją jak najbardziej zaciekawiła. Muzycznie materiał na płytce jest poszukiwaniem dźwięków między rockiem a metalem. A może to nie jest poszukiwanie, lecz kompromis? I tak właśnie ma być! Na EP-ce jest bardzo fajna melodyka poszczególnych kompozycji, a skrzypce nadają im dodatkowego, interesującego kolorytu. Najlepiej to słychać w mocnym i dynamicznym kawałku „Black Mountains”, ale i w przepełnionym nutką nostalgii liryku „Breath No More” też brzmi to bardzo przekonywująco. Naprawdę jest dobrze na tej piętnastominutowej EP-ce i warto czekać na to, czym Nonamen zaskoczą nas teraz.

Proponuję tylko zrobić, a przynajmniej postarać się zrobić, więcej szumu medialnego wokół siebie, zamieścić więcej informacji na temat kapeli w sieci, bo na razie strasznie z tym marnie. Życzę oczywiście wielu sukcesów i dalszego rozwoju. Życzę również powodzenia i, mam nadzieję, do rychłego zobaczenia gdzieś na scenicznych deskach. A Wy, Czytelnicy i Słuchacze, zapamiętajcie nazwę kapeli: Nonamen, bo już niedługo może być o niej głośno. Z całego serca im tego życzę.

Autor: Robert "Morfina" Węgrzyn